ჩვეულებრივი არაჩვეულებრივი// ელენე

ჩვეულებრივი და თან არაჩვეულებრივია, რომ ოდესღაც ჩვენც მუცელში ვისხედით და მერე, ერთ დღეს ადამიანისგან მეორე ადამიანად გადავიქეცით:) იქამდე არ ვიცი, რა ვიყავით, როგორები ვიყავით, ვინ გვარჩევს რომ აქ, ამ პლანეტაზე ამ ადამიანებად მოვიდეთ, მაგრამ ფაქტია – აქ ვართ და ესეთები ვართ✨ ხოდა დღეს, საიდანღაც ვიღაცამ რაღაც მიზეზით დედამიწას მშვენიერი ელენე გამოუგზავნა. აკოს და ნუცის შვილი…

ვარსკვლავი

ნ-ს✨💫 როდესაც ცუდად ვარ ან ცუდ ხასიათზე ან ვიღაცამ მაწყენინა ან ვიღაცაზე გავბრაზდი სულ ბებიაჩემზე ვფიქრობ. მგონია, რომ მაგ ღამეს ერთი ვარსკვლავი სულ განსაკუთრებით ანათებს. ამის გაფიქრებაც და მერე სულ კარგი აზრები მიტივტივდება: აი, მაგალითად როგორ მიყვარდება და როგორ ვუყვარდები მთელი გულით ვიღაცას; როგორ გამოვდივარ ბევრი ხალხის წინ სიტყვით და მერე, სიტყვის დასასრულს როგორ მაცილებს…

სოფიანკა🌻

ჩემი კოკროჭინა სახლი მენატრება:) მაცივარში ყოველთვის 2 მწვანე ვაშლი და ერთი იოგურტი რო იყო; საშრობ ოთახში ყოველთვის ერთი ბოთლი ნახევრადტკბილი წითელი ღვინო; სამზარეულოში პატარა ქილაში ყვავილები, რომლებსაც სახლის გზაზე მეტროსთან სულ ერთ ქალთან ვყიდულობდი🌻 ეს ჯაბახანა სარეცხის მანქანაც მენატრება, მარცხენა ხელით ყვავის ბუმბულის თუ მოუსვავდი მაშინ რომ ირთვებოდა😊 კიდე, ეს ხედი💫🌟 ღამე რო ყველა მეზობელთან…

რა გავაკეთო, რომ სიყვარული თავს მეც დამატყდეს?

შემიძლია წიგნი ვიყიდო და რვა წელი არ წავიკითხო. ვისი რჩევით არ მახსოვს, უფრო სწორედ, მგონი ჩემი ერთი “სეისბურგლ ფრენდის” პოსტის გამო ვიყიდე ეს წიგნი. “რაზე ვლაპარაკობთ როდესაც სიყვარულზე ვლაპარაკობთ?” ვიყიდე და გადავწყვიტე, ჩემი 22 წლისადმი მიძღვნილ “პაესტკაში” წამეკითხა მატარებელში. მატარებლამდე ვერ მოვითმინე და თვითმფრინავშივე გადავფურცლე. მოთხრობებია. ბევრი ვიბუზღუნე რო არ მომეწონა. მოთხრობები არც ამაღელვებელი იყო…

ცხრა დღეში გაზაფხულია

მეგონა, რომ ყველაფერი სულ სხვანაირად იქნებოდა. ან ვინ იცის, შეიძლება ძალიან ადრეა იმისთვის, რომ რამე მეგონოს. ხვალ შეიძლება ყველაფერი, სულ, სულ სხვანაირად იყოს. და საერთოდაც, როგორც ბაბუა ტომი იმღერებდა: Remember everything that spring can bring  

ვარსკვლავები, ნაპერწკლები და ყველაფერი ბრჭყვიალა!!!

ისეთ ხასიათზე ვარ, სკამე ვერ ვზივარ წესიერად რომ დავწერო. არადა, როგორ მინდა რო დავწეროო! ეგ კიარა, საერთოდაც წლის შეჯამების დაწერა მინდოდა. მაგრამ, ვერა და ვერ. პირველ რიგში ალბათ, მადლობის თქმა მინდოდა. მინდა სამყაროს ჩემი ხელებით აკრეფილი დ ი დ ი მ ა დ ლ ო ბ ა გადავუხადო, იმისთვის, რომ წელს: გავიცანი საშინლად საინტერესო ადამიანები,…

ვარ-ხარ

მიყვარხარ✨ დიდი ხანი არ არის რაც განვთავისუფლდი. რისგან? ზუსტად ვერ გეტყვით.. მგონი ერთი რამე კონკრეტულისგან არა, მაგრამ აი, რაღაცნაირი ობობის ქსელივით მოდებული ხვეულასგან. პირველ სეანსზე რომ მივედი, მითხრა აბა თვალები დახუჭე და მითხარი რას ხედავო. მე ამღვრეულ გუბეს ვხედავდი, მუქ ნაცრისფერს, ალაგ-ალაგ ერთი ორი ბუშტუკა რომ აქვს – წვიმის მერე. მერე იმდენი ვივარჯიშე გუბე დაშრა,…

არაზაფხულური ზაფხულიდან გზაში

ყველას, ვისაც სიცოცხლე უყვარს და ზოგადად, უყვარს:) აივანზე ვწევარ გულაღმა და ვუყურებ ზედა მეზობლის გაფენილ სარეცხს, რომელიც ყოვლად უგრძნობი სიოთი ირხევა. ჰაერი იმდენად არ იძვრის, რომ მიკვირს საერთოდ ოდნავ მაინც რომ მოძრაობს. ჰო, ამ სარეცხს რაღაცნაირად ეცემა ოთახიდან გამოსული შუქი, რომელიც ზედა მეზობელზე მაფიქრებს. ვიცი, რომ გიორგი ქვია. ერთ-ორჯერ შემეხმიანა, რემონტი აქვს და ბოდიში მომიხადა…

(ჩემი) ომის ქრონიკები

9 წლის წინ მე, დედა და მამა სიონში ვიყავით. იქ პატარა, საყვარელი და რაც მთავარია, სიყვარულით გაჯერებული სახლი გვაქვს. იმის მერე, რომ ვცდილობ გავიხსენო ბოლოს ესე ერთად და კარგად როდის ვიყავით- არ მახსენდება. მოკლედ, 9 წლის წინ სიონში ვართ. ჩვენივე ხელებით შეღებილ ოთხ კედელს შორის. დიდ ოთახში ვზივართ. მე ტახტზე ვწევარ; ფეხებთან დედა ზის, დედას…

დროებითია

საჭირო დროს და საჭირო მომენტში მომკითხველებს, და ანის:) “არ ინერვიულო არაფერზე, აზრი არ აქვს. დროებითია” რა არის დროებითი? არის რაღაცეები რაც დროებითია, ზოგი კი მაინც და მაინც სამუდამო? ეს ალბათ ისეთი კითხვებია, დედა როზა რომ ოსკარს ეტყოდა პასუხები არ აქვსო:) აი, მე კიდე მთელი დღეა ვფიქრობ და მიუხედავად იმისა, რომ ეხლა მარტო იმის გაგონება მინდა, რომ…

დაუმთავრე..:)

ყველაფერი მარტივი შენშია “ყველაფერი მარტივი შენშია”- თქვა რადიმ. რაღაცას ვთამაშობდით და იმას მოაყოლა პირველად თეთრხალათიანებში ხვალ ჩემი ფეხით წავალ საავადმყოფიში. ოპერაციას ვიკეთებ, პირველად. გლანდების ოპერაციას, თქვენ თუ გინდათ პატარა ბავშვური პროცედურა დაუძახეთ, მე ვიჯდები მაინც და ვიტირებ. რა მატირებს? ჩემი ქვეცნობიერი, რომელსაც ხმა ვერ მივაწვდინე. სუ ჩემები (ან ჩვენები) რა ბედნიერებაა, რომ წლების წინ დედაჩემმა…

მგონი, არ არის გვიან

ამ ცხოვრების ამაოებაზე რომ დავფიქრდები და სევდები, რომ შემომაწვება ხოლმე სულ ეს წარწერა მახსენდება: “sometimes you want to disappear, but all you really want is to be found” :)ამაზე სიმართლე არც ერთ საქავერედ გამოჭიმულ ნამიოკიან ტექსტებიან ფოტოებზე არ წამიკითხავს. ხოდა, ეს იმას მოვაყოლე, რომ ჩემი ვარდის ამბავი უნდა მომეყოლა. ჯუჯა ვარდი მყავს, რომელიც იმდენი ხანი მინდოდა,…